Rodzaje rur

Jeszcze kilkanaście lat temu podstawowymi elementami służącymi do wykonania instalacji wodociągowej były rury ze stali ze szwem, obustronnie ocynkowane, łączone na gwint. Obecnie zastąpiły je rury miedziane, z tworzyw sztucznych i wielowarstwowe - znacznie prostsze i szybsze w montażu.

Miedziane. Charakteryzują się odpornością na korozję i wysoką temperaturą, są też bardzo trwałe. Gładkie powierzchnie ścianek wewnętrznych zapobiegają powstawaniu w rurach osadów i kamienia, co pozwala na stosowanie mniejszych średnic (12-18 mm) niż rur ocynkowanych.

Miedź to materiał o właściwościach bakteriostatycznych, zapobiegających rozwijaniu się bakterii na ściankach wewnętrznych rur. Jest jednak podatna na niszczące działanie kwaśnej wody, dlatego odczyn wody oznaczany jako pH powinien być większy od 7,0.

Rury z miedzi twardej sprzedawane są w odcinkach prostych (sztangach) o długości 3 lub 5 m, a z miękkiej - w zwojach.

Instalacje ciepłej wody trzeba izolować termicznie - miedź jest dobrym przewodnikiem ciepła, więc gorąca woda podczas przepływu traciłaby bez izolacji zbyt szybko swoją temperaturę.

Z tworzyw sztucznych. Mają wiele zalet - są lekkie, nie korodują i nie zarastają osadami. Dobrze izolują cieplnie, co znacznie ogranicza roszenie rur do zimnej wody. Poza tym grubość izolacji na rurze do ciepłej wody może być o połowę mniejsza niż na rurze miedzianej.

Zależnie od rodzaju tworzywa poszczególne rodzaje rur różnią się odpornością na działanie niskiej i wysokiej temperatury oraz elastycznością. Ten ostatni czynnik ma decydujący wpływ na łatwość i szybkość montażu.

Rury z polipropylenu (PP). Nie wolno ich giąć, gdyż są sztywne, więc wszystkie zmiany kierunku wykonuje się przy użyciu łączników (m.in. kolanek i łuków). Nadają się przede wszystkim do prowadzenia w bruzdach i za ściankami osłonowymi.

Rury z polietylenu (PE lub PEX) i polibutylenu (PB). Można je dowolnie wyginać, co znacznie ogranicza zużycie kolanek i łuków. Fachowcy chętnie je stosują w drewnianych budynkach szkieletowych, gdyż wysoka elastyczność tych rur umożliwia bezproblemowe przeprowadzanie ich przez otwory montażowe w słupach ścian i belkach stropowych. Należy jednak zwrócić uwagę na to, że rury PE i PB przy wzroście temperatury wydłużają się, dlatego zaleca się prowadzić je po liniach krzywych.

Rury z PVC. W porównaniu z pozostałymi systemami instalacja z nich wykonana jest najtańsza. Do wody zimnej stosuje się rury i złączki z PVC-U (twardy polichlorek winylu), a do wody ciepłej - z PVC-C (polichlorek winylu chlorowany).

Rury wielowarstwowe. Składają się z trzech warstw: zewnętrzną i wewnętrzną stanowi polietylen sieciowany, a środkową aluminium. Takie rozwiązanie pozwala zmniejszyć ich wydłużenia cieplne przy zachowaniu dużej elastyczności i giętkości. Rury te można zatem łatwo i trwale wyginać - ogranicza to też stosowanie kształtek i obniża koszty ułożenia instalacji.

Decydując się na ich zakup, warto wybrać system markowego producenta. Najtańsze rury z supermarketu budowlanego są najczęściej kiepskiej jakości i często pękają przy wykonywaniu próby ciśnieniowej, której pomyślny wynik gwarantuje szczelność instalacji.

materiał ze strony http://ladnydom.pl